Niezwykłego odkrycia schodzących lawin w pobliżu północnego bieguna Marsa dokonała Ingrid Daubar Spitale z Uniwersytetu Arizona analizując zdjęcia wykonane 19 lutego przez zainstalowaną na sondzie Mars Reconnaissance Orbiter kamerę HiRISE.

Widoczne na fotografii skłębione chmury unoszą się z podnóża stromego zbocza, po którym stoczył się tworzący lawinę lodowo - pyłowy materiał. Zdaniem naukowców materiał ten zawiera więcej lodu niż pyłu.

Ingrid Daubar Spitale, która pierwsza dostrzegła lawiny na wykonanych przez MRO zdjęciach powiedziała: "Byłam bardzo zaskoczona. To wielkie przeżycie zobaczyć coś tak dynamicznego na Marsie. Przecież prawie wszystko, co możemy tam oglądać nie podlega żadnym zmianom przez miliony lat".

Astronomowie używający radioteleskopu w Arecibo w Puerto Rico odkryli, że jedna z planetoid jest potrójna. Na dodatek jest to planetoida, której orbita przebiega blisko Ziemi.

Obserwowanym obiektem była planetoida 2001 SN263, którą odkryto kilka lat temu (19 stycznia 2001 r. w ramach projektu LINEAR). Najnowsze radarowe obrazy pokazały, że tak naprawdę mamy do czynienia z trzema ciałami. Trzy obiekty po raz pierwszy zauważono na zdjęciach wykonanych 11 lutego. Późniejsze obserwacje zespołu kierowanego przez Michaela C. Nolana (Arecibo Observatory/Cornell University) wykazały, że obiekty krążą wokół siebie.

Międzynarodowy zespół naukowców pod przewodnictwem warszawskich astronomów z projektu OGLE, ogłosił odkrycie pozasłonecznego układu planetarnego, który po przeskalowaniu przypomina nasz Układ Słoneczny. Artykuł na ten temat ukaże się w jutrzejszym wydaniu czasopisma "Science".

Układ OGLE-2006-BLG-109 znajduje się w odległości 4500 lat świetlnych. Składa się z dwóch masywnych planet, które przypominają Jowisza i Saturna i okrążają gwiazdę podobną do Słońca.

Planety odkryto metodą mikrosoczewkowania grawitacyjnego. Zachodzi ono w sytuacji, gdy obiekt o pewnej masie (np. planeta, czarna dziura) przechodzi bardzo blisko linii widzenia gwiazda-Ziemia. Powoduje to, że obserwujemy pojaśnienie gwiazdy.

Używając 3,6-metrowego teleskopu NTT z Europejskiego Obserwatorium Południowego ESO astronomowie wyznaczyli odległość do jednej z cefeid z dokładnością na poziomie 1 proc. Do tego celu użyli tzw. echa świetlnego z obserwowanej obok gwiazdy mgławicy.

Wyznaczanie odległości do obiektów w kosmosie nie jest sprawą prostą. Astronomowie opracowali szereg metod do tego przeznaczonych, przy czym zazwyczaj stosowalność danej metody zależy do skali odległości do obiektów. Na przykład fundamentalną metodę paralaksy trygonometrycznej można stosować tylko do najbliższych gwiazd (satelita Hipparchos pomierzył w ten sposób dystanse do gwiazd odległych maksymalnie o około 3000 lat świetlnych).

Jednymi z podstawowych obiektów używanych do określania odległości do galaktyk są cefeidy. Cefeidy to gwiazdy pulsujące, u których istnieje zależność między ich jasnością absolutną, a okresem pulsacji. Jako wyznaczników odległości astronomowie używają ich od prawie stu lat, relację pomiędzy jasnością a okresem pulsacji odkryła Amerykanka Henrietta Leavitt w 1912 r.

Międzynarodowy zespół astronomów zaobserwował zamianę biegunów magnetycznych gwiazdy podobnej do Słońca. Tego typu zjawisko obserwowano do tej pory jedynie na Słońcu.

O zmianie biegunów magnetycznych Słońca wiadomo już do dawna. Pole magnetyczne naszej gwiazdy zmienia kierunek co 11 lat. Z tym cyklem pola magnetycznego związane jest występowanie plam słonecznych.

Naukowcy z zespołu kierowanego przez Jean-Francois Donati oraz Claire Moutou z Francji badali gwiazdę tau Bootis odległą o 51 lat świetlnych. Gwiazda jest o 20 procent masywniejsza od Słońca. W dobrych warunkach pogodowych i przy braku sztucznego oświetlenia widać ją gołym okiem w gwiazdozbiorze Wolarza, niedaleko Arktura, najjaśniejszej gwiazdy tej konstelacji.

Pojęcie ciemnej materii znów wkracza do akcji. I to ze zdwojoną siłą, gdyż okazuje się, że nie tylko wśród galaktyk dostrzec można tendencje do skupiania się w większe struktury - gromady i supergromady. Podobny schemat spełnia się w przypadku kwazarów, które co ważniejsze pokazują rozkład materii w bardzo wczesnym stadium ewolucji wszechświata...

Już od paru lat projekt SDSS (Sloan Digital Sky Survey) przynosi nowe odkrycia, i przyczynia się do podniesienia naszej wiedzy o Wszechświecie, w którym żyjemy. To dzięki SDSS wszakże odkryto kwazary, potwierdzające przejście z "wieków ciemnych" wszechświata do czasów przezroczystości, kiedy wodór przestał być w większości zjonizowany. SDSS-II (druga część - kontynuacja - SDSS) udostępniło niedawno dla wszystkich zainteresowanych na swoich serwerach 10 terabajtów danych. W przypadku badań dotyczących kwazarów jak i każdego innego obiektu można z nich bardzo łatwo korzystać, na stronie SDSS Sky Server.

Pole magnetyczne Merkurego okazuje się wystarczające do chociaż częściowej ochrony planety przed wiatrem słonecznym. To wnioski z pierwszego przelotu sondy MESSENGER koło tej planety.

MESSENGER to amerykańska misja kosmiczna, której celem są badania Merkurego. W połowie stycznia sonda minęła planetę, następnie dokona jeszcze dwóch przelotów w jej pobliżu, aby ostatecznie wejść na orbitę wokół Merkurego w 2011 r.

Naukowcy z Uniwersytetu Michigan w Stanach Zjednoczonych opracowują dane z instrumentu o nazwie Fast Imaging Plasma Spectrometer (FIPS), zebrane podczas przelotu sondy koło Merkurego w dniu 14 stycznia.

Astronomowie korzystający z teleskopów Europejskiego Obserwatorium Południowego ESO zbadali formująca się właśnie gwiazdę.

Obiektem, który wzbudził zainteresowanie naukowców jest MWC 147. Należy on do kategorii gwiazd Herbiga Ae/Be. Są to gwiazdy o masie kilkakrotnie większej niż masa Słońca, będące nadal w stadium formowania się i pobierające materię z otaczającego je dysku.

MWC 147 leży w odległości 2600 lat świetlnych i ma zaledwie niecałe pół miliona lat. W świecie gwiazd taki wiek to niemowlęctwo, dla porównania wiek Słońca ocenia się na 4,6 miliarda lat. MCW 147 nie przetrwa jednak tak długo jak Słońce. Ma aż 6,6 raza większą masę, a to powoduje szybszą ewolucję gwiazdy. Modele przewidują żywot MCW 147 na około 35 milionów lat.

Zespół rentgenowskiego teleskopu Chandra udostępnił zdjęcie gromady otwartej Westerlund 2, w której znajduje się bardzo dużo młodych masywnych gwiazd.

Westerlund 2 to młoda gromada otwarta gwiazd znajdująca się w naszej Galaktyce, odległa o około 20 tysięcy lat świetlnych. Wiek gromady ocenia się na 2 miliony lat. Jest mocno przesłonięta przez gaz i pył, ale dzięki promieniowaniu rentgenowskiemu można zaobserwować co się dzieje w środku gromady. Na zdjęciu widać duże nagromadzenie masywnych gwiazd, bardzo jasnych w promieniowaniu rentgenowskim.

Jasny żółty punkt troszkę w prawo i w dół od centrum obrazka to układ podwójny gwiazd o nazwie WR20a. Są to dwie gwiazdy o ekstremalnie dużych masach, aż 82 i 83 mas Słońca. To jedne z najmasywniejszych gwiazd w Galaktyce. Promieniowanie rentgenowskie powstaje tutaj w wyniku zderzania się bardzo intensywnych wiatrów tych gwiazd.

Pewna młoda gwiazda pędzi przez naszą Galaktykę z tak wielką prędkością, że astronomowie zastanawiali się skąd gwiazda pochodzi. Dzięki analizom prędkości, jasności i składu chemicznego amerykańscy i irlandzcy astronomowie wykazali, że gwiazda pochodzi z jednej z sąsiednich galaktyk - Wielkiego Obłoku Magellana.

Gwiazda nosi mało romantyczne oznaczenie HE 0437-5439. Jest młodą gwiazdą wczesnego typu widmowego. Należy do grupy superszybkich gwiazd, razem z dziewięcioma podobnymi obiektami. Różni się jednak od pozostałych gwiazd tej grupy, których typy, prędkości i wiek wskazują, że zostały wyrzucone z okolic centrum galaktyki.

Naukowcy badają zaburzenia w atmosferze Jowisza wywołane przez dwie olbrzymie burze, które znajdują się na jego północnej półkuli.

Dwie burze na Jowiszu obserwowano przy pomocy kilku instrumentów od momentu ich powstawania po koniec marca 2007 r. Użyto Teleskopu Kosmicznego Hubble'a, teleskopu podczerwonego na Hawajach, teleskopów na Wyspach Kanaryjskich oraz innych mniejszych teleskopów z całego świata. Międzynarodowym zespołem astronomów kierował Agustin Sanchez-Lavega z Universidad del Pais Vasco w Hiszpanii. Wyniki prac opublikowano w "Nature" w numerze z 24 stycznia.